کند

زندگی ام خیلی کند پیش می رود. هر چه تلاش می کنم سرعت بگیرد, نمی شود. شاید چون یک جای خالی خیلی بزرگ هست که با هیچ چیزی پر نمی شود و همه چیز را مثل یک سیاه چاله در خودش فرو می کشد و نابود می کند, همه ی انرژی و حال و حوصله ام را. یک جای خالی بزرگ که باید پر می شد. چقدر تلاش کردم پر شود؟ نمی دانم. شاید تلاش هایم در یک جای اشتباه بود. با یک آدم اشتباه. آدمی که حاضر نشد به اندازه ی سر سوزنی این جای خالی را پر بکند. با فکرهای واهی با ایده آل هایی بی خود ...